fundacja-alternatywa
  Dla rodziców
 
Zjawisko współuzależnienia. Co to takiego? Czy mnie to dotyczy?
 
Z reguły rodzice trafiają do poradni w momencie, kiedy dowiadują się że ich dziecko zażywa narkotyki i wiadomość ta „ścina ich z nóg”, są głęboko dotknięci faktem odurzania się młodego człowieka. Pojawia się mnóstwo pytań: jak to się stało? Dlaczego? Jak do tego doszło? Czy to nasza wina? Z kim on/ona się zadaje? itp. Emocje krążą od obwiniania dziecka do obwiniania siebie nawzajem. Mają bardzo duże poczucie winy, jednocześnie bardzo się wstydzą wobec dalszej rodziny, znajomych, sąsiadów. Starają się ukrywać zaistniałe fakty. Przede wszystkim odurzanie się dziecka traktują nie jako chorobę a wynik złej woli.
Na tym etapie (pierwszych spotkań), to co najbardziej jest potrzebne rodzicom to emocjonalne wsparcie i okazanie zrozumienia.
Proponuje się zwykle udział w grupie wsparcia, edukacyjnej. Dlaczego?
Osoba współuzależniona koncentruje całą swoją uwagę na osobie uzależnionej troszcząc się przede wszystkim o jej potrzeby, nadmiernie chroni ją i przejmuje odpowiedzialność za skutki jej narkotyzowania się, obsesyjnie kontroluje i nadzoruje jej życie oraz ćpanie. W wyniku permanentnej frustracji osoby współuzależnionej spowodowanej bezsilnością wobec zbyt trudnej dla niej sytuacji, doświadcza ona poczucia bezsilności, lęku, obniżenia własnej wartości, wzmożonych stanów depresyjnych, zaburzeń psychosomatycznych. Niemożność wyjścia z kryzysu, sprawia, że zarówno ona, jak i jej rodzina będąca w bliskim kontakcie z osobą uzależnioną, zaczyna funkcjonować dysfunkcyjnie nie mogąc sprostać swoim podstawowym zadaniom. Model takiego działania osoby współuzależnionej zwykle przenosi się także na inne jej związki z ludźmi o podobnym wzorze zachowania, przynosząc jej szkody w różnych sferach życia
Członkowie rodziny nie współpracują bowiem ze sobą a: rodzice stosują często przemoc psychiczną a nawet fizyczną chcąc zatrzymać postępujący proces odurzania się dziecka a dzieci chcą nadal oszukiwać, ukrywać, minimalizować swoje „branie’ czy zaprzeczać.
Na tym etapie niezwykle ważne jest udzielenie rodzicom informacji co do zasad postępowania, z których niezwykle istotne są te, iż:
  • odurzanie się ich dziecka jest przejawem choroby a nie złej woli,
  • rodzice mają prawo nie zgadzać się na odurzanie się dziecka i w związku z tym mogą przeprowadzać mu kontrole trzeźwości,
  • oskarżanie, krytykowanie, zawstydzanie nie jest skutecznym sposobem motywującym do podjęcia terapii przez dziecko,
  • z zaistniałym problemem warto się zmierzyć , nie zaprzeczając jego istnieniu.
Edukacja jest pierwszym etapem terapii rodziny po „opadnięciu fali szoku” Jest to nie lada wyzwanie dla ojców. Szczególnie ojcowie bowiem przychodzą po techniczne wskazówki – mają nadzieję na szybkie i konkretne rozwiązanie, które wyleczy ich dziecko. Kiedy dowiedzą się że sami też potrzebują wsparcia, że muszą zmierzyć się ze swoimi uczuciami na kolejnych spotkaniach (czy to w grupach zamkniętych czy otwartych) nagle okazuje się że mają bardzo absorbującą pracę zawodową, muszą gdzieś pilnie wyjechać. W końcu stwierdzają że wystarczy jak żona będzie uczestniczyć w grupie.
            W grupie spotykają się rodzice dzieci będących na różnych etapach, w różnych fazach odurzania się: od próbowania różnych substancji przez biorących szkodliwie, aż po tych których dzieci przebywają na leczeniu w ośrodkach stacjonarnych.
Przybywających rodziców informuje się iż zasadą grup jest anonimowości dobrowolność w uczestnictwie ( w praktyce ilość osób na każdej grupie jest inna, zmienna).
Edukacja ma zwykle charakter żywej wymiany informacji i doświadczeń, dzięki czemu rodzice mogą kształtować u siebie bardziej racjonalne postawy wobec odurzających się dzieci i umiejętniej motywować je do leczenia.. Poza tym grupa odbarcza też emocjonalnie, rodzice dzieląc się swoim problemem , bezradnością, dramatem nagle dostrzegają iż w podobnej sytuacji znajduje się wiele osób a wiele z tych osób potrafiło znaleźć wiele sensownych rozwiązań. Zmniejsza się wówczas poczucie osamotnienia, z czasem wraca równowaga emocjonalna. Mężczyznom – jak już wcześniej wspomniałam jest o wiele trudniej przejść ten etap i wielu z nich rezygnuje delegując do terapii żonę. Dr Paweł Karpowicz twierdzi iż” Jest to bardzo niekorzystna tendencja, ponieważ narkomania dziecka zwykle wiąże się z brakiem aktywnego i odpowiedzialnego uczestnictwa ojca w wychowaniu..”
Terapia osób współuzależnionych zwykle jest cyklem 8 – 10 spotkań raz w tygodniu po ok.2h.
Cykl ten przeważnie obejmuje następujące zagadnienia:
  1. Omówienie przyczyn, dla których młodzi ludzie sięgają po narkotyki.(pokazanie wielu przyczyn i możliwości sięgnięcia po narkotyk – w tym kontekście chodzi głównie o ogromne poczucie winy rodzica)
  2. Uzależnienie jako choroba: objawy, cechy, fazy(omówienie faz, objawów i cech choroby czyli czegoś co można leczyć wzbudza w nich nadzieję na zmianę).
  3. Psychologiczny mechanizm uzależnienia.(omawiany jest tu proces zaburzeń emocjonalnych, którego kulminacją jest uzależnienie – pogłębiona analiza procesów zachodzących w psychice osoby uzależnionej pozwala na wzrost empatii do dziecka odurzającego się i zmniejsza to zarazem skłonność do odrzucenia).
  4. Narkotyki i efekty ich działania( zapoznanie rodziców z działaniem różnego rodzaju narkotyków ze szczególnym naciskiem na opis zmian w zachowaniu osoby będącej pod wpływem narkotyków co ma nauczyć uczestników grupy rozpoznawania skutków działania narkotyków u własnych dzieci).
  5. Współuzależnienie (poruszenie tej kwestii jest istotnie ze względu na fakt iż zachowania z niego wynikające opóźniają decyzję o leczeniu się osób uzależnionych).
  6. Sposoby interwencji wobec osoby uzależnionej (pokazane zostają metody interwencji wobec uzależnionego, czyli konfrontację osoby chorej z jej rzeczywistym położeniem, którego nie jest świadoma).
  7. Konstruktywne i niekonstruktywne metody pomagania osobie uzależnionej (rodzice zastanawiają się , weryfikują które z ich zachowań sprzyjają zdrowieniu dziecka a które nie).
  8. Budowanie strategii na przyszłość (ostatnie spotkanie z rodzicami służy przyjrzeniu się aktualnej sytuacji rodziny pod katem zachowań osoby uzależnionej i rodziny i ustala się strategię dalszego postępowania)
Taki rodzaj pracy z osobami współuzależnionymi powoduje poszerzenie świadomości rodziców w zakresie narkomanii, przygotowuje do lepszej motywacji dziecka do podjęcia leczenia, przyjrzeniu się własnemu funkcjonowaniu w rodzinie.
Obok terapii grupowej bardzo często rodzice (najczęściej matki) uczestniczą również w terapii indywidualnej dla osoby współuzależnionej.
 Oprac. Julita Szkudlarek
 
  Dzisiaj stronę odwiedziło już 6 odwiedzający (28 wejścia) tutaj!  
 
=> Chcesz darmową stronę ? Kliknij tutaj! <=